Një denoncim që mbeti shënim zyrtar

Më 22 tetor, Arlinda Zekaj deklaroi në Stacionin Policor në Pejë se Albert Sylaj i ishte drejtuar me fjalët “Largomu, largomu se të mys”. Sipas dokumenteve të publikuara nga KALLXO.com, ai u mor në pyetje vetëm si dëshmitar, ndërsa prokurorja kujdestare udhëzoi që rasti të mbetej shënim zyrtar në pritje të pamjeve të kamerave. Më 25 tetor, Zekaj u vra me sëpatë në Vitomiricë.

Të mërkurën, Gjykata Themelore në Pejë i caktoi Sylajt një muaj paraburgim për vrasje të rëndë. Prokuroria thotë se ai veproi për hakmarrje, pasi Zekaj kishte raportuar ish-bashkëshortin e saj për dhunë në familje, dhe se ka katër aktgjykime të formës së prerë. Vendimi është i nevojshëm, por vjen pasi gjithçka kishte ndodhur.

Problemi nuk është vetëm një prokurore apo një polic. Këshilli Gjyqësor i Kosovës konfirmoi se Zekaj kishte urdhër mbrojtjeje emergjente që nga 7 shtatori, por vetëm ndaj ish-bashkëshortit, ndërsa Albert Sylaj nuk figuronte në asnjë shkresë. Sistemi e dinte se kjo grua ishte në rrezik brenda familjes, por e trajtoi rrezikun si një emër të vetëm në një dosje, jo si rrethin e njerëzve përreth saj.

Zemërimi në Prishtinë është i ligjshëm. Aktivistja Liridona Sijarina tha se brenda më pak se dy muajsh janë vrarë katër gra në Kosovë. Megjithatë, ngjyra e kuqe mbi ndërtesën e Policisë nuk e forcon kauzën; vetë familjarët e Zekajt u lutën: “Nuk duam dhunë”. Edhe kërkesa për shkarkimin e ministrave Gërvalla dhe Sveçla, sado e kuptueshme, nuk e ndryshon vetvetiu procedurën që dështoi.

Propozimi ynë: çdo kërcënim me jetë nga një i afërm i personit nën urdhër mbrojtjeje të trajtohet automatikisht si rast me rrezik të lartë, me vlerësim rreziku brenda 24 orëve dhe mundësi zgjerimi të urdhrit edhe ndaj tij; dhe institucionet që e trajtuan rastin të publikojnë një kronologji të plotë të vendimeve, me afate të qarta për ndryshimin e praktikës. Një denoncim duhet të jetë fillimi i mbrojtjes, jo një shënim në arkiv.