Karriget bosh nuk janë dialog

Të martën në mëngjes, kryeministri Edi Rama vendosi karrige me letra ftese para Kryeministrisë. Pak orë më vonë, pedagogët dhe studentët i grisën letrat dhe i rrëzuan karriget, ndërsa opozita e quajti ftesën taktikë dhe i kërkoi kryeministrit dorëheqjen. Brenda një dite, dialogu u bë skenë dhe skena u bë refuzim.

Gjesti i karrigeve ishte i fuqishëm si imazh, por dialogu nuk ndërtohet me imazhe. Ai ka nevojë për palë të qarta, për një rend dite dhe për garanci se ajo që thuhet në tryezë ka pasoja. Asnjë nga këto nuk ishte në shkallët e Kryeministrisë.

Edhe refuzimi ka çmimin e tij. Një lëvizje që kërkon të dëgjohet duhet t’u tregojë qytetarëve kë dërgon në bisedë dhe çfarë kërkon konkretisht. Grupi parlamentar socialist i ka ftuar studentët të zgjedhin përfaqësuesit e tyre; kjo pyetje meriton përgjigje, qoftë edhe një “jo” të argumentuar.

Ndërkohë rruga po flet me gurë dhe me gaz lotsjellës. Në shtatë ditë janë arrestuar 271 persona, mes tyre edhe të mitur, dhe janë lënduar policë e protestues. Çdo ditë pa një kanal bisedimi e bën më të vështirë rikthimin e besimit.

Universiteti ka nevojë për më shumë se një pakt i shpallur nga lart dhe për më shumë se një protestë pa adresë. Një ndërmjetës i pavarur, i pranuar nga të dyja palët, mund të jetë hapi i parë që as karriget, as grisja e letrave nuk e arritën.