126 vjet pa Naim Frashërin: Akademia e Shkencave përkujton poetin kombëtar

Akademia e Shkencave e Shqipërisë përkujtoi të martën Naim Frashërin, poetin kombëtar, në 126-vjetorin e ndarjes së tij nga jeta. Naimi vdiq më 20 tetor 1900 në Stamboll, larg vendlindjes, pasi kishte kaluar vite të tëra duke i shërbyer çështjes shqiptare përmes letërsisë dhe arsimit.

Në përkujtim u kujtua krijimtaria e gjerë e poetit, ku dashuria për atdheun, gjuha shqipe, natyra dhe historia zënë vendin qendror. Vepra e tij, sipas Akademisë, pati rol të rëndësishëm në zgjimin e vetëdijes kombëtare dhe në zhvillimin e letërsisë shqipe, duke e bërë një nga figurat më të ndritura të Rilindjes.

Nga Frashëri në Stamboll

Naim Frashëri lindi më 1846 në Frashër të Përmetit, ku mori edhe mësimet e para. Më 1865 familja u shpërngul në Janinë, ku ai, bashkë me vëllanë më të vogël, Samiun, mbaroi gjimnazin grek “Zosimea”. Pasi punoi për pak kohë në Stamboll, u sëmur nga tuberkulozi dhe u kthye në Shqipëri, ku shërbeu si nëpunës në Berat dhe si doganier në Sarandë, nga viti 1872 deri më 1877. Pikërisht atëherë shkroi poezitë e para në shqip.

Nën ndikimin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, ku një nga drejtuesit ishte vëllai i madh, Abdyli, dhe të Shoqërisë së Stambollit, të kryesuar nga Samiu, Naimi iu kushtua tërësisht letërsisë dhe çështjes kombëtare. Ai ishte ndër botuesit kryesorë të revistës “Drita” dhe më pas të “Diturisë” (1885).

Poet dhe mësues i kombit

Ndër veprat e tij janë “Ëndërrimet” (Tahayyulat), botuar në Stamboll, “Bagëti e bujqësi” (Bukuresht, 1886) dhe “Luletë e verësë” (Bukuresht, 1890). Në fushën e arsimit, Naimi hartoi tekste për shkollat e para shqipe, si “E këndimit çunavet këndonjëtoreja”, “Istori e përgjithëshme për mësonjëtoret të para” dhe “Vjersha për mësonjëtoret të para”, të botuara në Bukuresht më 1886, po atë vit kur doli edhe “Dëshira e vërtetë e shqiptarëve”.