Kuvendi që votoi me kartona

Seanca e parë plenare pas dhjetë ditësh protestash duhej të ishte vendi ku kriza e rrugës merrte një përgjigje politike. Rendi i ditës hapej pikërisht me interpelancën për veprimet e policisë. Në vend të saj, publiku pa një deputet që i heq mikrofonin tjetrit, karrige të kthyera përmbys rreth foltores dhe projektligje të votuara me kartona, sepse sistemi elektronik ishte dëmtuar.

Opozita ka të drejtë të kërkojë që Kuvendi të flasë për dhunën ndaj studentëve. Por bllokimi i foltores nuk e afron atë debat, e shtyn. Një interpelancë me ministrin e Brendshëm është mjeti më i fortë që ka opozita për ta detyruar qeverinë të japë llogari në publik, me pyetje e përgjigje që mbeten në procesverbal. Kur salla shndërrohet në përleshje, ministri del pa u pyetur.

As mazhoranca nuk mund të krenohet. Të kalosh direkt në votim, pa asnjë fjalë diskutimi, në ditën kur pedagogët marshojnë drejt Kuvendit dhe parlamenti është i rrethuar me barriera e autobotë, do të thotë t'u tregosh qytetarëve se institucioni funksionon vetëm si makineri numrash. Ligjet e votuara mund të jenë të nevojshme, por mënyra si u votuan nuk i shtoi atyre asnjë legjitimitet.

Protestuesit jashtë kërkojnë të dëgjohen. Brenda, të zgjedhurit e tyre nuk arritën as të dëgjonin njëri-tjetrin. Ky kontrast është më i rrezikshëm se çdo gur i hedhur në rrugë, sepse u thotë të rinjve se rruga institucionale nuk çon askund.

Kryetari i Kuvendit dhe kreu i dy grupeve parlamentare kanë një detyrë të thjeshtë për seancën e ardhshme: interpelanca me ministrin e Brendshëm të zhvillohet e plotë, me kohë të barabartë dhe pa ndërprerje. Nëse Kuvendi nuk arrin të bëjë as këtë, nuk mund t'u kërkojë të tjerëve qetësi.