Kamera nuk është armë

Lista e publikuar nga Reporterët pa Kufij lexohet si procesverbal i një jave të rëndë. Gazetarë të goditur pranë Rrugës së Dibrës, një fotoreporter i shoqëruar me forcë, një telefon që i kthehet të zotit me pamjet e fshira, një reporter i plagosur në këmbë nga një plumb gome. Shumica e këtyre rasteve ndodhën ndërsa gazetarët po bënin pikërisht punën e tyre: po filmonin.

Në një protestë të tensionuar, kamera e gazetarit është garancia më e mirë për të dyja palët. Ajo regjistron gurin e hedhur ndaj policit, por edhe shkopin e tepërt ndaj protestuesit. Kur pamjet fshihen, humbet prova për të gjithë: për prokurorinë që heton dhunën e protestuesve dhe për Agjencinë e Mbikëqyrjes që heton sjelljen e policëve.

Policia e Shtetit ka udhëzime të qarta për sigurinë e gazetarëve në terren. Pyetja nuk është nëse ato ekzistojnë, por pse nuk u zbatuan. Pezullimi i shtatë policëve është hap, por publiku nuk e di nëse ka lidhje me këto raste. Kjo pasiguri vetëm shton mosbesimin.

Edhe redaksitë kanë përgjegjësi: të identifikojnë qartë punonjësit e tyre në terren dhe të mos i dërgojnë pa mbrojtje në vija përplasjeje. Por përgjegjësia kryesore mbetet te shteti, sepse vetëm ai mban armë, helmeta dhe pranga.

Drejtori i Policisë dhe ministri i Brendshëm duhet t'i përgjigjen publikisht listës së RSF-së, rast pas rasti: çfarë u verifikua, kush u pezullua dhe për çfarë. Një vend që renditet i 83-ti në botë për lirinë e shtypit nuk ka luksin ta injorojë këtë listë.